Η μεσημεριανή μπύρα

Ο Ραφαέλ Κρεστ έβαλε τα μαύρα γυαλιά του για να μην τον τυφλώνει ο ήλιος. Για όλους ήταν μεσημέρι μα εκείνος μόλις είχε ξυπνήσει και χρειαζόταν επειγόντως καφέ γιατί έπινε την προηγούμενη νύχτα μέχρι τα ξημερώματα. Μπήκε στο Καφέ Χρυσάνθεμο και κάθισε στο μπαρ.

-Να σας φέρω κάτι; Τον ρώτησε η κοπέλα που δούλευε.

-Ναι, έναν καφέ. Σκέτο. Απάντησε ο Ραφαέλ με βραχνή φωνή. Και ένα σάντουιτς! Πρόσθεσε καθώς η κοπέλα του γύριζε την πλάτη. Το στομάχι του ήταν χάλια, είχε πιει τόσο πολύ αλκοόλ που ανακατευόταν και είχε καούρα. Ούτε τα γυαλιά του έβγαλε, το φως έκανε χειρότερο τον πονοκέφαλο του. Ακόμα και ο μικρός ήχος από το φλιτζάνι καφέ που άφησε η κοπέλα μπροστά του, έμοιαζε σαν να βαράνε ντραμς στο κεφάλι του. 

Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν 3 εργάτες. Κάθισαν στο μπαρ λίγο πιο πέρα. Μιλούσαν μεταξύ τους δυνατά και έκαναν αστειάκια. 

-Αυτό μου έλλειπε τώρα… μονολόγησε ο Ραφαέλ πιάνοντας το κεφάλι του. 

-3 μπύρες παρακαλώ! Φώναξε ο ένας από τους τρεις στην κοπέλα. 

Και μόνο στο άκουσμα της μπύρας, ήρθε αναγούλα στον Ραφαέλ. Έφαγε μια μπουκιά από το σάντουιτς. Οι εργάτες συνέχιζαν να μιλάνε δυνατά και να τσουγκρίζουν τα μπουκάλια με την μπύρα. Και με κάθε ήχο το κεφάλι του ήταν έτοιμο να σπάσει. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. Πήγε να τους κάνει παρατήρηση. 

-…φύγουμε από το εργοτάξιο Apex... είπε ένας από τους εργάτες. Ο Ραφαέλ πάγωσε. 

-Συγνώμη, δουλεύετε στο εργοτάξιο του Άλαν Τρέντ; Ρώτησε ο Ραφαέλ διακόπτοντας την συζήτηση τους.

-Ναι ναι! Απάντησε ο πιο ψηλός από τους 3. 

-Κέρασε τα παιδιά από μένα άλλη μια γύρα μπύρες! Φώναξε ο Ραφαέλ στην κοπέλα. 

-Σας ευχαριστούμε ρε φίλε! Είπαν και οι εργάτες με ένα στόμα. 

-Το αξίζετε μετά από τόση κούραση! Άσε που μαθαίνω ότι περνάτε δύσκολα…

-Άστο, δεν φαντάζεσαι ρε, και δεν ακούγονται και όλα!

-Μα ποιος να θέλει να σταματήσει την κατασκευή του Apex; 

-Όχι απλώς να σταματήσει την κατασκευή. Πάμε στο εργοτάξιο και δεν ξέρουμε αν θα την βγάλουμε καθαρή σου λέω, ούτε εμείς, ούτε ο κύριος Τρέντ. 

Τα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν. 

-Μα ποιος μπορεί να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε κατεβάζοντας το φλιτζάνι του καφέ του. 

Ο ψηλός τον πλησίασε συνωμοτικά. 

-Μεταξύ μας, λένε ότι από πίσω κρύβεται ο πρώην δήμαρχος, ο Χέκτορ Θόρν…

-Τι συμφέρον μπορεί να έχει; 

-Δεν ξέρω, αλλά εγώ νομίζω πως είναι μαλακίες. Είναι τόσο περίεργα αυτά που συμβαίνουν που πιστεύω ότι από πίσω κρύβεται η…

-Αδελφέ, ώρα να φύγουμε! Τον διέκοψε ένας άλλος εργάτης κοιτώντας το ρολόι πάνω από το μπαρ. 

-Ναι ναι… σε ευχαριστούμε φίλε για τις μπύρες! Είπε ο ψηλός και ήπιε την τελευταία γουλιά. Το όνομα σου;

-Δεν κάνει τίποτα, στο καλό να πάτε… είπε ο Ραφαέλ αποφεύγοντας την ερώτηση. 

Καθώς τους έβλεπε να βγαίνουν από το Καφέ Χρυσάνθεμο,  το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Αλλά η υπόθεση του Άλαν Τρέντ, αποκτούσε ενδιαφέρον…

Το φωτογραφικό κάδρο

Μπήκε στο ασανσέρ από τον τελευταίο όροφο του κτιρίου Bird και πάτησε το ισόγειο. Έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Επιτέλους τελείωσε και αυτό. Δεν είχε καμία πρόθεση να βρεθεί στο φιλανθρωπικό gala εκείνη την μέρα, όμως έπρεπε να καλύψει έναν συνάδελφο που ήταν άρρωστος. Είχε εδώ και χρόνια αποφασίσει να απέχει από την φωτογραφική κάλυψη των κοινωνικών εκδηλώσεων. Είχε κουραστεί αφάνταστα από την ίντριγκα των διάσημων της πόλης. Τώρα πια ως φωτογράφος στο Boxhaller, προτιμούσε να καλύπτει το πολιτικό και αστυνομικό ρεπορτάζ. Όμως πάντα έλεγε ότι το Flashway του είχε μάθει να βλέπει τα πράγματα μέσα από την φωτογραφική μηχανή του αλλιώς. Για παράδειγμα απόψε μπορούσε να δει τον προηγούμενο δήμαρχο Χέκτορ Θόρν να προσπαθεί να κερδίσει πίσω την κοινωνική του θέση με μια μεγάλη δωρεά και τον Μαξ Μπελ να προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από εκείνον στην άλλη μεριά της αίθουσας. Ή ο Αλεξάντερ Κάιν που μιλούσε με τον Φρανκ Κάρτερ. Κοίταξε σε ποιον όροφο βρισκόταν. Είχε ακόμα αρκετά μέχρι να φτάσει στο ισόγειο. Κοίταξε στην μηχανή του τις φωτογραφίες που τράβηξε. Ο Άλαν Τρεντ χαμογελαστός με τον Τζίτζι Ντε Φέρο με ένα ποτήρι σαμπάνιας στο χέρι. Έπειτα η άβολη φωτογραφία του Άλαν Πρικ, από το πρόσωπο του μπορούσε κάποιος να καταλάβει ότι είναι η πρώτη φορά βρίσκεται σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κατέβασε την φωτογραφική του μηχανή καθώς έφτανε στο ισόγειο. Οι πόρτες άνοιξαν και βλέπει μπροστά του την Τατιάνα Μος. 

-Πίτερ! Φώναξε με έκπληξη στα μάτια της.

Ο Πίτερ Χέιλ χαμογέλασε. 

-Δεσποινίς Τατιάνα Μος, τα σέβη μου…

-Βρε άσε τις τυπικότητες με μένα, θέλω να έρθεις από το σπίτι να τα πούμε. 

-Τατιάνα ξέρεις ότι δεν είμαι πια παπαράτσι και… 

Η Τατιάνα του έκλεισε το στόμα με το χέρι της. 

-Μην λες βλακειες. Θέλω να σε δω. Το υπόσχεσαι; 

-Το υπόσχομαι. 

Η Τατιάνα Μος μπήκε στο ασανσέρ και τον κοίταξε στα μάτια μέχρι να κλείσουν οι πόρτες.

Η τέταρτη νύχτα

Η νύχτα έπεσε στο Boxhall και το σκοτάδι αγκάλιασε το Garden για τέταρτη μέρα λόγω του blackout της περιοχής. Μονάχα κάποια περιστασιακά αυτοκίνητα περνούσαν και φώτιζαν για λίγα δευτερόλεπτα τους δρόμους που είχαν γίνει ακόμα πιο επικίνδυνοι. Εγκληματίες και ναρκομανείς που μέχρι τώρα κρυβόντουσαν, έκαναν βόλτες στους κεντρικούς δρόμους. Ακόμα και οι φιλήσυχοι άστεγοι της περιοχής, είχαν χωθεί ακόμα πιο βαθιά στα σοκάκια για να νιώσουν πιο ασφαλείς. Κάποιοι μάλιστα προτίμησαν να μετακομίσουν στα χωράφια του Plain Fields μέχρι να αποκατασταθεί η ζημιά. Ο αέρας ήταν αποπνικτικός: κρέατα και φαγητά που είχαν χαλάσει εκτός ψυγείου και κατάψυξης, στοιβάζονταν στους κάδους απορριμμάτων. Τα γκρίζα κτίρια είχαν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Το μόνο που μαρτυρούσε πως κατοικούνταν ήταν το πορτοκαλί φως από τα κεριά που έβλεπες από τα παράθυρα. Μα ακόμα πιο απόκοσμη ήταν η ησυχία που επικρατούσε. Είναι απίστευτο το πόσο θόρυβο κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα. Χωρίς αυτό, μπορούσες να ακούσεις τα πάντα: Τα βαριά βήματα έξω από την πόρτα, τις συνομιλίες από το πάνω διαμέρισμα. Τα βογγητά πάθους ή τους τσακωμούς από ζευγάρια που μέχρι τώρα νόμιζες πως ήταν αγαπημένοι. Κάποιοι έπαιζαν κιθάρα ή πιάνο ενώ κάπου στο βάθος μπορούσες να ξεχωρίσεις τις κραυγές από το ψυχιατρικό άσυλο του Garden View. Και όσο προχωρούσε το βράδυ, τόσο η σιωπή έπεφτε βαριά ανάμεσα στις γειτονιές. Μπορούσες να ακούσεις ξεκάθαρα τις γάτες που πηδούσαν αριστοτεχνικά πάνω στους κάδους για να βρουν φαγητό. Τις νυχτερίδες που πετούσαν κάνοντας ακροβατικά ανάμεσα στα κτίρια. 

Και ξαφνικά, ένας δυνατός πυροβολισμός κομμάτιασε την ησυχία του Garden.

Πάσο

Με τον αντίχειρα του άνοιξε τα κλειστά χαρτιά μπροστά του. Έκανε μια τζούρα από το τσιγάρο του και πέταξε μερικές μάρκες στο κέντρο του τραπεζιού. Άλλο ένα χαρτί προσγειώθηκε μπροστά του. Ήπιε μια γουλιά από το ποτό του. Ένας υπάλληλος του “Le Lac Noir “ μπήκε στο δωμάτιο και έσκυψε στο αυτί του. 

-Κύριε Κρεστ, μόλις ήρθε εκείνος που περιμένατε… του ψιθύρισε. Περιμένει στο γραφείο σας. 

Το υπόλοιπο τραπέζι κοίταξε διερευνητικά μια και είχε φτάσει πάλι η σειρά του. Εκείνος σηκώθηκε αμέσως από την καρέκλα του. 

-Πάσο. Συγνώμη κύριοι, πρέπει να αποχωρήσω… Είπε και ακολούθησε τον υπάλληλο του. Να μην μας ενοχλήσει κανείς. 

Κατευθύνθηκε στο γραφείο του και άνοιξε την πόρτα.

-Κύριε Φρανκ Κάρτερ, πόσο χαίρομαι που σας βλέπω… 

Ο Φρανκ καθόταν στην διευθυντική καρέκλα του Ραφαέλ καπνίζοντας την πιπα του. 

-Κατάφερες να εισπράξεις τα τελευταία χρήματα από τον Ρίτσαρντ Χόλντεν; Ρώτησε με αυστηρό τόνο ο Φρανκ. 

-Όχι κύριε Κάρτερ… Απάντησε με τρεμάμενη φωνή ο Ραφαέλ. Ο Φρανκ χτύπησε με οργή το χέρι του πάνω στο γραφείο. 

-Είναι η δεύτερη φορά που αποτυγχάνεις να εκτελέσεις διαταγές μου. Πρώτα την δολοφονία του Άλαν Τρεντ και τώρα τα χρήματα του Χόλντεν. Ο Ραφαέλ Κρεστ κατέβασε το κεφάλι. 

-Φρόντισα να εξαφανιστεί το όνομά σου και το “Le Lac Noir “ από την 

έρευνα της αστυνομίας για την αυτοκτονία του. 

-Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Κάρτερ. 

Ο Φρανκ σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στην πόρτα. Βάζει το χέρι του στο πόμολο της πόρτας και γυρίζει το κεφάλι του. 

-Ραφαέλ, είναι η δεύτερη φορά που σε σώζω. Δεν θα υπάρξει τρίτη. Έγινα κατανοητός; 

-Μάλιστα κύριε Κάρτερ. 

-Υπάρχει και κάποιος άλλος που θέλει τον Άλαν Τρέντ νεκρό. Θέλω να μάθεις ποιος και γιατί. Μη με απογοητεύσεις… Είπε ο Φρανκ Κάρτερ, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. 

Ο Ραφαέλ Κρεστ έβγαλε μια ανάσα ανακούφισης

Το γύρισμα του Κύβου

Η λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στο δημαρχείο και ο οδηγός της βγήκε και έτρεξε στο πίσω μέρος της. Άνοιξε την πόρτα και έδωσε μια ομπρέλα στον Μαξ Μπελ για να μην βραχεί. Ο Μαξ ίσιωσε λίγο το πανάκριβο κουστούμι, άνοιξε την ομπρέλα και μπήκε μέσα στο δημαρχείο. 

-Έχω ραντεβού με τον δήμαρχο… είπε στην γυναίκα που καθόταν στην υποδοχή. 

-Το όνομα σας; Ρώτησε εκείνη. Ο Μαξ παραξενεύτηκε με την ερώτηση. Εδώ και πολλά χρόνια, δεν χρειαζόταν να συστηθεί, τον γνώριζε όλη η πόλη. 

-Μαξ Μπελ… απάντησε με απάθεια. Η γυναίκα κοίταξε τα χαρτιά που ήταν μπροστά της.

-Ο Δήμαρχος σας περιμένει… Το γραφείο του είναι από εδ…

Ο Μαξ Μπελ ούτε που περίμενε να τελειώσει την φράση της. Είχε έρθει για δουλειά και ο χρόνος του είναι χρήμα. Κατευθύνθηκε με γοργό βήμα στο γραφείο του Δημάρχου και χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα, την άνοιξε. Ο Αλεξάντερ Κάιν, ο νέος δήμαρχος, μιλούσε στο τηλέφωνο.

-Θα σου φωνάξω! Είπε στον Μαξ Μπελ και του έκανε νόημα να βγει από το γραφείο. Ο Μαξ βγήκε, έκλεισε την πόρτα και έσφιξε την γροθιά του. Με τον παλιό δήμαρχο όλα ήταν τυπικά, έμπαινε, έβαζε μια υπογραφή και έφευγε. Υπόθεση μονάχα δύο λεπτών. 

-Περάστε! Ακούστηκε η φωνή του Αλεξάντερ Κάιν.

-Κύριε Δήμαρχε… είπε μπαίνοντας πάλι μέσα ο Μαξ και έδωσε το χέρι του.

-Κύριε Μπελ, καθίστε… Να σας κεράσουμε κάτι;

-Δυστυχώς είμαι βιαστικός, ξέρετε είμαι πολύ απασχολημένος, και…

-Ναι ναι, το καταλαβαίνω. Ήθελα να σας ανακοινώσω το αποτέλεσμα για τον διαγωνισμό ανάληψης των τεχνολογιών του δήμου. Φέτος για πρώτη φορά, δεν έκανε μόνο η BoxDynamica πρόταση, αλλά και μια καινούρια εταιρεία…

-Καινούρια εταιρεία; Ο Μαξ Μπελ παραξενεύτηκε. Δεν είχε ακούσει τίποτα.

-Ναι, η Phoenix Cube Systems. Μάλιστα περιμένουμε να έρθει και ο ιδρυτής της, ο κύριος… Την φράση του διέκοψε η πόρτα που χτύπησε. Περάστε! Μόλις έλεγα για εσάς! Από εδώ ο κύριος…

-Άλαν Πρικ. Γνωριζόμαστε. Δούλευε για μένα μέχρι που τον απέλυσα. Είπε φανερά ενοχλημένος ο Μαξ Μπελ. Κοίταξε το απλό κουστούμι του Άλαν Πρικ και ασυναίσθητα κούμπωσε το δικό του σακάκι, ραμμένο πάνω του από τον Τζίτζι Ντε Φέρο.

-Καλημέρα σας κύριε Δήμαρχε, καλημέρα σας κύριε Μπελ! Είπε ευγενικά ο Άλαν. 

-Σας κάλεσα σήμερα εδώ για να σας ανακοινώσω την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για το ποια εταιρεία θα αναλάβει τα τεχνολογικά μέσα του Boxhall. Μελετήσαμε προσεκτικά τις προσφορές σας και καταλήξαμε να την αναλάβει η Phoenix Cube Systems. Συγχαρητήρια κύριε Πρικ. 

-Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Δήμαρχε. Να είστε βέβαιος ότι η εταιρεία μας θα κάνει ο,τι καλύτερο.

Ο Μαξ Μπελ σηκώθηκε όρθιος. 

-Με συγχωρείτε εμένα, όπως έλεγα και πριν, είμαι πολύ απασχολημένος…

-Ναι, σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας κύριε Μπελ. Εγώ θα μείνω με τον κύριο Πρικ για να συζητήσουμε…

Δεν απάντησε ο Μαξ Μπελ. Πήρε την ομπρέλα του, έκλεισε την πόρτα πίσω του και βγήκε γοργά από το δημαρχείο. Μπήκε στην λιμουζίνα του και έκανε νόημα να ξεκινήσει. Έσφιξε την γροθιά του και η ομπρέλα που είχε στο χέρι του, έσπασε στα δυο. Πρώτα το σκάνδαλο και έπειτα ένας πρώην υπάλληλος που απέλυσε γίνεται η μεγαλύτερη απειλή για την BoxDynamica. Φαίνεται πως ο Κύβος είχε αρχίσει να γυρίζει για τον Μαξ Μπελ.

Τα φώτα από ψηλά

Το ελαφρύ χειμωνιάτικο αεράκι πάγωσε το πρόσωπο του. Έβαλε τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του και κούρνιασε για να ζεσταθεί. Ξημερώματα, από την ταράτσα του ουρανοξύστη που κατοικούσε, τα φώτα του Boxhall έμοιαζαν σαν έναστρος ουρανός. Κάπου στο βάθος, στο Trade Center, μπορούσε να δει το κτίριο που στεγάζεται η εταιρεία του. Ένας από τους πιο πετυχημένους επενδυτικούς συμβούλους στην πόλη, δημιούργησε πολλούς εκατομμυριούχους. Ο λόγος του ήταν συμβόλαιο. Η συμβουλή του, κόστιζε ακριβά σε όσους την ζητούσαν. Γνώριζε κάθε γωνιά του Trade Center. Ακόμα και από την ταράτσα μπορούσε να αναγνωρίσει σε ποιες εταιρείες είναι ανοιχτά τα φώτα. Ποιος βρισκόταν μέσα τέτοια ώρα. Το πως θα πήγαινε κάθε εταιρεία στο άμεσο μέλλον. Αυτή ακριβώς η ικανότητα του τον έκανε πολύ πλούσιο σε σύντομο χρονικό διάστημα. 

Στάθηκε στην άκρη της ταράτσας. Κοίταξε από κάτω τους δρόμους που έμοιαζαν με πύρινο ποτάμι από τα φώτα των αυτοκινήτων. Κάποτε τους δάμαζε αυτούς τους δρόμους. Τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί στην δύναμη του χρήματος που είχε. Του άνοιγαν τις πόρτες στα πιο ακριβά εστιατόρια. Κάπνιζε πούρα στις πιο ιδιωτικές λέσχες. Είχε στο κρεβάτι του οποιαδήποτε γυναίκα ήθελε. Και έπειτα ήρθε ο τζόγος στα καζίνο του Soft Lake. Στην αρχή για κοινωνικές διασυνδέσεις και για το κύρος. Έπειτα για διασκέδαση. Μα σιγά σιγά γινόταν πάθος. Όλο και πιο πολλά χρήματα έχανε. Μα πιο πολύ φοβόταν μην χάσει το κοινωνικό status. Άλλωστε η επόμενη μέρα ήταν πάντα καλή για να ρεφάρει.

Έβαλε το ένα πόδι του στην άκρη της ταράτσας. Τα μάτια του είχαν θολώσει. Δεν ρέφαρε ποτέ. Μέρα με την μέρα έχανε την περιουσία του. Μόλις τελείωσε, άρχισαν τα δάνεια στις τράπεζες. Και έπειτα τα χρήματα των πελατών του. Κοίταξε ξανά απέναντι στο Trade Center την ώρα που έσκαγε η αυγή. Κάποιοι από τους ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών, θα μάθουν σε λίγες ώρες πως έχουν φαλιρίσει. Και εκείνος δεν έχει καμία εξήγηση να τους δώσει. Για την ακρίβεια, δεν θα μπορεί να τους δώσει. Έκανε ένα βήμα στο κενό.

Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο

Οι γιορτές στο Boxhall είχαν τελειώσει. Το μοναδικό πράγμα που τις θύμιζε ήταν το χιόνι στους δρόμους. Ακόμα και στην Πλατεία του Κύβου, οι εργάτες του Δήμου ξεστόλιζαν τα δέντρα και τα φώτα που έδιναν τόση χαρά τα Χριστούγεννα σε μεγάλους και μικρούς. 

-Ρε μαλακα κράτα καλά την σκάλα! Φώναξε εκνευρισμενος ο Στιβ Μπόρισον. Ο Μάνουελ Κρις ταραγμένος έβαλε όλο το βάρος του στην βάση της σκάλας. 

Ο Στιβ έκανε λίγο το σώμα του δεξιά και αριστερά για να ελέγξει την σταθερότητα της. Έπειτα με πολλή προσοχή έβαλε το ένα πόδι πάνω στο δέντρο και τεντωσε το χέρι του να φτάσει το άστρο στην κορυφή του. 

-Λίγο ακόμα… του έδωσε κουράγιο ο Μάνουελ. 

Ο Στιβ πήρε μια βαθιά ανάσα και κρατώντας την έκανε μια απότομη κίνηση χτυπώντας το αστέρι. Εκείνο έφυγε από την θέση του και αν δεν ήταν τα κλαδιά να ανακόψουν την πτώση του, θα είχε γίνει κομμάτια. 

-Αφού δεν το έφαγα στο κεφάλι! Σχολίασε ο Μάνουελ κρατώντας πάντα την σκάλα μέχρι να κατέβει ο ριψοκίνδυνος άντρας. 

Ο Στιβ κατέβηκε και τίναξε τα χέρια του. 

-Τα φωτάκια μας έμειναν; ρώτησε κοιτώντας διερευνητικα το δέντρο. 

-Ναι, αλλά πρέπει να τα βγάλουμε από το ρεύμα.

-Παίρνουν από την εκκλησία… Έλα, πάμε! 

Οι δύο άντρες κατευθυνθηκαν στον γοτθικό ναό που βρισκόταν στην πλατεία. Έσυραν τις βαριές πόρτες της και μπήκαν μέσα. Ο Μάνουελ κοίταξε με δέος τον ναό. Αν και κάτοικος του Boxhall, δεν είχε μπει ποτέ μέσα. Το φως της ημέρας ίσα που έφτανε μέσα από τα χρωματιστά βιτρό και το φως των κεριών τρεμοπαιζαν στους τοίχους. Καθώς προχωρούσαν πιο μέσα, τα βήματα τους ήταν ελαφρά και αθόρυβα, σαν να μην ήθελαν να σπάσουν αυτή την ιερή σιωπή που επικρατούσε. Ο Στιβ κατευθύνθηκε προς μια μεριά μόνος του και εξαφανίστηκε. Το βλέμμα του Μάνουελ έπεσε σε μια κολώνα του ναού: Εκεί βρισκόταν ένας τεράστιος πίνακας και από κάτω πολλά μπουκέτα με κυκλάμινα που έδιναν την μυρωδιά τους σε όλο το ναό. Ο πίνακας απεικόνιζε έναν Ιππότη με κεφάλι σκελετού. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα κυκλάμινο και στο άλλο έναν μικρό Κύβο να ίπταται. Μια ανατριχίλα διαπέρασε όλη την σπονδυλική στήλη του Μάνουελ. Ήταν τόσο τρομακτικό και ταυτόχρονα τόσο όμορφο. Ένα χέρι ακούμπησε την πλάτη του και τινάχθηκε ολόκληρος. 

-Έλα, έβγαλα το ρεύμα, πάμε να βγάλουμε τα φωτάκια… είπε ψιθυριστά ο Στιβ. 

-Αυτός ποιος είναι; ρώτησε ο Μάνουελ χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον πίνακα. 

-Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο. Δεν έχεις ακούσει τον μύθο του; 

-Όχι… 

-Είναι ο λόγος που στο Boxhall χαρίζουμε Κυκλάμινα την πρωτοχρονιά. Βέβαια η φιγούρα του απέκτησε και άλλη σημασία μετά την Χαμένη Δεκαετία. 

-Σσσσσ…. Μην την ξαναναφερεις! Είπε πανικοβλητος ο Μάνουελ και άρχισε να κοιτάει με αγωνία τριγύρω μήπως τους άκουσε κανένας. 

Βγήκαν βιαστικά από τον ναό και δεν αντάλλαξαν καμία άλλη κουβέντα.